Pole minowe

W dniu 2 marca 2026 r. w ramach zajęć socjoterapeutycznych Projektu „Wykluczenie – nie ma mowy” znaleźliśmy się na „polu minowym” 😊.

Zajęcia miały na celu kształtowanie umiejętności współpracy, budowanie zaufania oraz rozwijanie skutecznej komunikacji interpersonalnej. Są to kompetencje szczególnie ważne w funkcjonowaniu wychowanków w grupie oraz w procesie ich readaptacji społecznej po opuszczeniu placówki.

Spotkanie oparte było na klasycznym ćwiczeniu „Pole minowe”. Wychowankowie pracowali w parach – jedna osoba z zasłoniętymi oczami pokonywała tor przeszkód, a druga pełniła rolę przewodnika, udzielając wyłącznie instrukcji słownych. W trakcie zajęć stopniowo zwiększano poziom trudności poprzez dodawanie kolejnych przeszkód oraz wprowadzanie większej liczby uczestników jednocześnie na torze.

Podczas wykonywania zadania wyraźnie uwidoczniły się emocje towarzyszące chłopcom. Osoby z zasłoniętymi oczami doświadczały niepewności, a momentami także frustracji wynikającej z utraty kontroli nad sytuacją. Przewodnicy z kolei odczuwali silną odpowiedzialność za partnera, co często wiązało się ze stresem i koniecznością precyzyjnego, szybkiego formułowania komunikatów. Wraz ze wzrostem trudności pojawiały się oznaki zniecierpliwienia i impulsywności, a później – satysfakcja i ulga po bezpiecznym dotarciu do celu.

Ćwiczenie ujawniło zróżnicowany poziom kompetencji społecznych uczestników. U części wychowanków widoczne były trudności w zakresie kontroli emocji, radzenia sobie z presją oraz jasnego komunikowania się. Jednocześnie można było zaobserwować stopniowe dostosowywanie się do warunków zadania, podejmowanie prób lepszej współpracy oraz większą uważność na drugą osobę.

W końcowej części zajęć przeprowadziliśmy omówienie odczuć i reakcji chłopców. Wychowankowie otwarcie dzielili się swoimi wrażeniami. Podkreślali, że sytuacja braku widoczności i konieczność całkowitego polegania na drugiej osobie wywoływała u nich silne emocje, a zwiększanie liczby przeszkód i poziomu trudności jeszcze bardziej je nasilało.

Dyskusja szybko przerodziła się w burzę mózgów na temat zaufania. Osoby pełniące rolę przewodników zwracały szczególną uwagę na presję, odpowiedzialność oraz konieczność precyzyjnego przekazywania informacji w warunkach rosnącego napięcia. Wspólnie doszliśmy do ważnego wniosku: chaos informacyjny i brak jasnych, spokojnych poleceń prowadzą do błędów i znacząco utrudniają osiągnięcie celu.

W trakcie zajęć wykorzystano elementy:

• pedagogiki przygody (uczenie się przez działanie, podejmowanie wyzwań i radzenie sobie z emocjami w kontrolowanych warunkach),
• pedagogiki doświadczenia (refleksja nad własnymi reakcjami i wyciąganie wniosków z przeżytego doświadczenia),
• socjoterapii (rozwijanie kompetencji społecznych i emocjonalnych),
• pedagogiki resocjalizacyjnej (kształtowanie właściwych postaw, odpowiedzialności i współpracy w grupie wychowanków).